Bruno I Wielki z Kolonii (niem. Brun I. von Köln (der Große; ur. ok. 925, zm. 11 października 965 w Reims) – kanclerz królestwa państwa wschodniofrankijskiego (940–953), arcybiskup Kolonii (953–965), święty Kościoła katolickiego.
Życiorys Bruno był trzecim i najmłodszym synem króla Henryka I i jego drugiej żony Matyldy z Ringelheim. Jego bratem był cesarz Otton I Wielki.
W wieku pięciu lat został przeznaczony do kariery duchownej i oddany pod opiekę biskupa Baldericha z Utrechtu. Kształcił się w szkole katedralnej w Utrechcie. W 939 r. brat Otton I powołał go na dwór królewski. Kontynuował naukę pod kierunkiem biskupów Izraela i Rathera z Werony. Należał do najlepiej wykształconych ludzi epoki. W 940 r. został kanclerzem i zreorganizował dworską kancelarię
W 953 r. za sprawą brata został arcybiskupem Kolonii. Na początku września 953 r. Otton I nadał mu księstwo Lotaryngii, które zostało odebrane buntowniczemu zięciowi królewskiemu Konradowi Czerwonemu. W ten sposób Bruno osobiście zaangażował się w wojnę przeciw Konradowi i stał się drugą osobą w państwie wiernie wspierającą monarchę.