W 1952 zmuszony w ramach antykomunistycznych czystek do opuszczenia Stanów Zjednoczonych, pracował kolejno w Brazylii, Izraelu i Anglii. Jest autorem deterministycznej, przyczynowej interpretacji mechaniki kwantowej. Po 1952 nie prowadził typowych badań w zakresie fizyki, a raczej na jej temat filozofował. Wraz z Yakirem Aharonovem ogłosił nową wersję paradoksu Einsteina-Podolskiego-Rosena. Po 1961 został jednym z najbliższych współpracowników Jiddu Krishnamurtiego. Zainspirowany działaniem hologramów sformułował zarys, rozwiniętej przez Karla H. Pribrama, holonomicznej teorii umysłu. Dalszym ciągiem jego prac nad nową interpretacją mechaniki kwantowej stała się teoria całości i ukrytego porządku. W latach 80. zaczął organizować tzw. dialogi bohmowskie, mające wieść uczestników do głębokiej przemiany świadomości.
Opiekował się szkołą Krishnamurtiego w Anglii, Brockwood-Park. Z czasów relacji między nimi i dyskusji fizyka z filozofem powstało wiele pism. Krishnamurti twierdził, że Bohm zrozumiał jego przesłanie. Wraz z Martinem Buberem pracował nad metodą dialogu, która usiłuje przeciwstawić naukowemu dyskursowi (mającemu za cel tematyczną konwergencję) kreatywną, bazującą na wzajemnym zrozumieniu alternatywę (mającą na celu tematyczną dywergencję).