Dolina odznacza się prostym przebiegiem i równomierną szerokością, mieszczącą się w granicach 7-9 km. Równomierność ta i znaczna szerokość są następstwem intensywnej erozji bocznej przy częstym przemieszczaniu się zakoli meandrującej rzeki. Efektem tego jest dominujące na tym odcinku dolinnym wystromienie zboczy i przy ich erozyjnej regradacji, zniszczenie całego systemu tarasowego, z wyjątkiem tarasu zalewowego i niskiego nadzalewowego. O erozyjnej regradacji zboczy świadczą też stosunkowo liczne zawieszone dolinki zboczowe.
W dolinie występują również deluwia podstokowe, obrywy, pokrywy denudacyjne, wydmy, szczególnie na zboczu wschodnim, większe doliny boczne, a w szerokim dnie aluwialnym liczne starorzecza z jeziorkami, bądź całkowicie wypełnione torfem.
Charakterystyka Dolina Kwidzyńska ma około 40 km długości i powierzchnię 401 km². Stanowi ona rodzaj przełomu Wisły przez pas moren Pojezierza Wschodniopomorskiego.
Mezoregion przebiega w osi dawnego lobu lodowca fazy pomorskiej zlodowacenia bałtyckiego i utworzył się po wycofaniu czoła lodowca w obrębie niecki Bałtyku.