Podstawowym źródłem jest spisana kilkanaście lat później relacja Pandolfo AlatrinoGelasius II – Vita Operaque (Auctore Pandulpho Aletrino Familiari), który twierdził, że w elekcji uczestniczyło 49 kardynałów (4 biskupów, 27 prezbiterów i 18 diakonów), wymienia jednak imiona tylko 35 z nich (4 biskupów, 20 prezbiterów i 11 diakonów, wliczając elekta)Brakujące w relacji Pandolfo imiona kardynałów próbował uzupełnić szesnastowieczny historyk Alphonso Chacón (1530/40-1599) w swym wydanym pośmiertnie dziele Vitae et res gestae Pontificum Romanorum et S. R. E. Cardinalium, jednakże dodani przez niego kardynałowie albo zostali mianowani dopiero przez późniejszych papieży (Ugo Lectifredo z S. Vitale, Romano z S. Maria in Portico, Pietro z S. Adriano), albo ich istnienie nie jest w żaden wiarygodny sposób udokumentowane (Giovanni z S. Callisto, Pietro Vuilhelmus z S. Sabina, Bosone z Ss. IV Coronati, Crisostomo z S. Ciriaco, Amico z Ss. Vito e Modesto), a nadto dwóch kardynałów zostało wymienionych podwójnie (Teobaldo Boccapecora jako diakon S. Maria Nuova i jako prezbiter S. Anastasia, w rzeczywistości został promowany z pierwszej rangi do drugiej w 1123;