Po powrocie do kraju, już jako prezbiter, został wykładowcą filozofii w studium zakonnym w Kaliszu (zapewne 1675–1678), po czym został regensem studiów teologicznych najpierw w Poznaniu (zapewne 1678–1684), a od 1684 r. w Krakowie (1684-1687). Na kapitule prowincjalnej w r. 1684, obradującej w Kaliszu, został definitorem w zarządzie prowincji, a na kolejnej kapitule 15 września 1687 w Poznaniu, nastąpił jego wybór na przełożonego polskiej prowincji franciszkanów konwentualnych. Urząd ten sprawował przez pełną kadencję trzyletnią – do roku 1690. W tym czasie m.in. wziął udział w r. 1689 w obradach kapituły generalnej (29 maja), przed którą jeszcze odbył 1 marca tr. kongregację (konwokację) prowincjalną w Krakowie. W roku 1690, za pobytu w Warszawie, poważnie zachorował, mimo to został w tymże roku komisarzem generalnym prowincji litewskiej i jako taki przewodniczył jej kapitule prowincjalnej dnia 24 czerwca tr. w Wilnie. Na kapitule prowincji polskiej w dniu 16 września 1690 w Piotrkowie, zakończył własne prowincjalstwo (urząd przekazał wówczas następcy, którym został o. Franciszek Jabłoński). Następnie obrany został gwardianem konwentu warszawskiego, na czele którego stał do roku 1693. W r. 1691 został komisarzem generalnym prowincji ruskiej franciszkanów kowentualnych, w której przeprowadził wizytację i w maju tr.