Po przyjeździe do Lwowa, rozpoczął pracę jako dziennikarz. Pracował i współpracował z różnymi czasopismami i gazetami, takimi jak: lwowski „Przegląd”, „Dziennik Polski” (od 1896 do likwidacji pisma czyli do wybuchu I wojny światowej), warszawski „Wiek” (jako korespondent), krakowski „Głos Narodu”, czasopismo „Łowiec Polski” (gdzie zamieszczane były jego felietony i program), toygodnik humorystyczny „Śmigus” (znany wydawca lwowski Aleksander Milski). Jako przedstawiciel dziennikarzy polskich brał udział w Wielkim Zjeździe Dziennikarzy Słowiańskich w Pradze czeskiej. Ponieważ praca dziennikarza nie przynosiła mu większych pieniędzy na utrzymanie domu, pracował w Miejskim Biurze Pracy w ratuszu lwowskim.

Pracował w lwowskim oddziale Austriackiego Biura Korespondencyjnego w Wiedniu i po upadku Austrii, wspólnie z Iżykowskim, był współtwórcą późniejszej Polskiej Agencji Telegraficznej (PAT). Przez pewien czas był też kierownikiem jednej z drukarni polskich we Lwowie. Był współzałożycielem Związku Dziennikarzy Polskich.

W 1895 we Lwowie ożenił się z Zofią Dzikowską, córką dziennikarza i literata Mieczysława Chamskiego-Dzikowskiego. Miał z nią dwoje dzieci: Władysława (1896-1918, poległ w obronie Lwowa) i Marię Danutę.