Antoni Marcinkowski i Michał Kochański.
Po bitwie pod Brodnicą dywizjon powrócił do Poznania, a po jego uroczystym powitaniu na Błoniach Grunwaldzkich dołączył do swego macierzystego pułku, stacjonującego i szkolącego się na terenie poligonu Biedrusko.
Rozwiązanie pułku W listopadzie 1920 pułk zwalniał żołnierzy starszego rocznika, a z uwagi na fakt, że był pułkiem „ochotniczym” i „nadliczbowym”, nie otrzymywał uzupełnień. Z końcem grudnia rozwiązany został III dywizjon, a jego żołnierze uzupełnili pozostałe pododdziały. Rozkaz ministra spraw wojskowych z 15 stycznia 1921 nakazywał z dniem 20 stycznia rozwiązać ochotniczy 214 Wielkopolski pułk artylerii polowej. Dotychczasowy dowódca pułku mjr Adam Brzeski objął dowództwo I dywizjonu przemianowanego na IV dywizjon 15 pułku artylerii polowej, a II dywizjon stał się IV dywizjonem 17 pułku artylerii polowej. Później oba dywizjony zostały wcielone do VII Brygady Rezerwowej.
Obsada personalna 214 Wielkopolskiego pap dowódca pułkuppłk Rudolf Underkamjr Adam Brzeskidowódca I dywizjonupor. Edmund Bartkowskidowódca 1 bateriippor. Maksymilian Hawelt,dowódca 2 bateriippor. Witold Bałachowskidowódca 3 bateriippor. Zdzisław Szulcdowódca II dywizjonumjr Adam Brzeskidowódca III dywizjonupor.