Uznali też Childeryka II za króla w trzech dzielnicach: Neustrii, Austrazji i Burgundii. W tej sytuacji los Teodoryka III i Ebroina był przesądzony. Teodoryk został zesłany do klasztoru Saint-Denis a Ebroina zamknięto w murach klasztoru w Luxeuil w Burgundii. Leodegar zastąpił obalonego Ebroina w czynnościach majordoma Austrazji. Zaznaczyć trzeba, że Leodegar nie przyjął tytułu: "maiordomus".
Samodzielne rządy Leodegar i jego brat Geryn, nakłonili króla do wydania postanowień prawnych o tym, że:
1/ w każdej część królestwa, obowiązuje lokalne prawo zwyczajowe.
2/ wyższe funkcje państwowe sprawowane w jednej dzielnicy, nie mogły być przenoszone do pozostałych.
3/ określono uprawnienia majordoma.
Majordomem Austrazji został Wulfoald. W ciągu trzech lat ok. 673 roku, Childeryk II rozpoczął samodzielne rządy. Doprowadziło to do konfliktu króla z Leodegarem. Skończył się on usunięciem Leodegara z dworu królewskiego i zamknięciem go w klasztorze. Zatem jedynie Austrazja miała swego majordoma w osobie Wulfoalda. Dla Neustrii i Burgundii, król majordomów nie powołał. Owa walka o rzeczywistą władzę między królem a Leodegarem, zaprzątała siły i uwagę Franków we własnym królestwie, świeżo przecież zjednoczonym. ten okres (673–676) wykorzystał wielmoża akwitański z gaskońskiego rodu, Loup I.