nowsze opracowania wymieniają ok. 130 obiektów. Z reguły zdobił naczynia dużych wymiarów: kratery (kielichowe, wolutowe i dzwonowe), hydrie, amfory (głównie szyjowe) oraz dzbany-ojnochoe i pelike, pozwalające na większy rozmach artystyczny, czerpiący z ówczesnego greckiego malarstwa monumentalnego. Dominują przedstawienia wielofiguralne, często o znacznym zagęszczeniu postaci zachodzących wzajemnie na siebie. Mniejsze naczynia zdobią zręczne kompozycje trój- bądź dwupostaciowe.
Całość dorobku twórczego artysty rozkłada się na dwie fazy: poprzedzającą powstanie krateru Niobidów oraz późniejszą od niego. Do jego najbardziej oryginalnych uczniów należy Malarz Chicagowski. Z jego szkoły najpewniej wyszli także Malarz krateru 279 z Bolonii oraz Malarz (garncarza) Polignota.
Najwięcej okazałych i dobrze zachowanych dzieł Malarza Niobidów posiadają zbiory paryskiego Luwru, Muzeum Archeologicznego w Ferrarze i Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie.