Antylongobardzka retoryka Grzegorza mogła dziwić współczesnych zważywszy na ortodoksyjność Liutpranda. Król Longobardów zamierzał – jak można sądzić – pochwycić swych zbuntowanych książąt. Karol odebrał żądania papieża zwrócone przeciwko jego niegdysiejszemu sojusznikowi i wysłał swych posłów w sprawie mediacji między skłóconymi stronami. Jednak zanim doszło do pertraktacji papież i władca Franków zmarli.
Śmierć Krótko po śmierci Grzegorza III (741) Zachariasz został wybrany na stolicę apostolską. Liutprand szczęśliwie podpisał dwudziestoletni pokój i zwrócił miasta księstwa Rzymu, które wcześniej zajął. Wkrótce potem jego rządy zakończyły się w pokoju. Spędziwszy więcej lat na tronie i będąc bliżej doprowadzenia całego półwyspu pod jedne rządy niż którykolwiek z jego poprzedników, ten król Longobardów zmarł w 744 i został pochowany w kościele San Pietro in Ciel d’Oro w Pawii.
Przypisy
Bibliografia Głównym źródłem o karierze Liutpranda jest Historia gentis Langobardorum Pawła Diakona, który idealizował Liutpranda. Została napisana po 787 i obejmuje historię Longobardów od 568 do śmierci Liutpranda w 744. Choć została napisana przez Lobgobarda i z longobardzkiego punktu widzenia, to zawiera wiele informacji o Cesarstwie Bizantyjskim, Frankach i innych.
Kategoria:Władcy Longobardów Kategoria:Zmarli w 744