Po wojnie był dowódcą batalionu czołgów. Po ukończeniu w 1946 kursu oficerów broni pancernej w Poznaniu awansował na majora i został wyznaczony na szefa sztabu 28 Pułku Artylerii Pancernej w Śremie. Pułk ten wchodził w skład Okręgu Wojskowego nr III w Poznaniu. Następnie służył w 10 Dywizji Pancernej w Opolu i w sztabie 1 Korpusu Pancernego w Gdańsku. W latach 1955–1957 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta Woroszyłowa w Moskwie awansując do stopnia pułkownika. Po powrocie do kraju został skierowany do służby w szkolnictwie wojskowym w Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. W latach 1963–1965 był zastępcą szefa sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy.
Od 2 grudnia 1966 do 17 kwietnia 1967 był dowódcą 8 Dywizji Zmechanizowanej w Koszalinie. W latach 1967–71 był dowódcą 20 Dywizji Pancernej w Szczecinku. 9 października 1968 uchwałą Rady Państwa PRL mianowany na stopień generała brygady. Nominację otrzymał 12 października 1968 w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa PRL, marszałka Polski Mariana Spychalskiego. Od 1971 był zastępcą komendanta Wydziału Wojsk Lądowych i szefem Katedry Taktyki Ogólnej Akademii Sztabu Generalnego WP. W listopadzie 1981 na podstawie rozkazu personalnego MON z 2 czerwca 1981 przeszedł w stan spoczynku.