Większość statków w konwoju była brytyjskich, ale brały w nim też udział jednostki greckie, szwedzkie, norweskie i duńskie. Dowódcą konwoju (komodorem) był wiceadmirał L.D.I. Mackinnon, emerytowany oficer marynarki wojennej, płynący na brytyjskim statku SS „Assyrian” (2962 BRT).

Slup HMS „Scarborough” był jedyną jednostką eskortującą konwój przez pierwsze 3/4 trasy. W 1940 r. nie było żadnej ochrony lotnictwa dla alianckich statków na Oceanie Atlantyckim po opuszczeniu strefy przybrzeżnej.

Pierwszy atak Konwój wypłynął w niedzielę; już pierwszego dnia SS „Winona” uległ uszkodzeniu i musiał powrócić.

Z powodu złej pogody 11 października kilka statków oddzieliło się od konwoju i płynęło samotnie. Jednym z nich był SS „Trevisa”, mały kanadyjski jeziorowiec o tonażu 1813 BRT z ładunkiem drewna. Został on zauważony przez U-124 i zatopiony 16 października. Kolejny statek, grecki frachtowiec SS „Aenos” został wypatrzony przez U-38 i zatopiony 17 października; jeziorowiec SS „Eaglescliff Hall” uniknął tego losu i zdołał uratować rozbitków z „Aenos”.