Cechował go przy tym nepotyzm na skalę dotychczas niespotykaną – aż siedmiu swoich krewnych mianował kardynałami, w tym czterech na konsystorzu 15 grudnia 1305, więcej niż którykolwiek z jego poprzedników w ciągu całego pontyfikatu.
Mimo okazywanej królowi Francji uległości, Klemens V odmówił potępienia Bonifacego VIII, czego król się domagał. Kanonizował papieża Celestyna V, poprzednika Bonifacego VIII, którego ten (jeszcze jako kardynał) skłonił do abdykacji, a następnie (już jako papież) uwięził, wbrew życzeniom Filipa IV nie ogłosił go jednak męczennikiem.
Lista uczestników W konklawe wzięło udział 23 spośród 24 kardynałów: Niccolò Alberti OP (nominacja kardynalska: 18 grudnia 1303) – kardynał biskup Ostia e Velletri; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Prassede; prymas Świętego Kolegium Kardynałów Berenger Fredol (15 grudnia 1305) – kardynał biskup Tusculum; penitencjariusz większy Arnaud de Falguières (19 grudnia 1310) – kardynał biskup Sabiny Guillaume de Mandagot CanReg (23 grudnia 1312) – kardynał biskup Palestriny Arnaud d’Aux (23 grudnia 1312) – kardynał biskup Albano; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego Jacques d’Euse (23 grudnia 1312) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina Nicolas de Fréauville OP (15 grudnia 1305) – kardynał prezbiter S.