W II Rzeczypospolitej miasto znajdowało się w powiecie żółkiewskim, w województwie lwowskim. Według spisu powszechnego z 1921 roku w Kulikowie mieszkało 2886 mieszkańców: 2031 Polaków (z czego 1188 deklarowało się jako grekokatolicy, a 489 jako wyznawcy judaizmu), 835 Ukraińców i 20 Żydów. Według Rąkowskiego 70% mieszkańców było narodowości ukraińskiej. W 1931 roku liczba Żydów wyniosła 602Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Red. I.A. Altman, Moskwa 2009, s. 492-493.

W czasie okupacji niemieckiej Kulików został pozbawiony praw miejskich, stając się siedzibą wiejskiej gminy KulikówAmtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis fuer das GG. 1 lipca 1941 w Kulikowie odbył się pogrom Żydów. 25 listopada 1942 część Żydów Niemcy deportowali do obozu zagłady w Bełżcu, pozostałych zapędzono do getta w Żółkwi. 22 lipca 1944 w walkach o Kulików brał udział m.in. Əvəz Verdiyev.

W lipcu 1945 roku Polacy z Kulikowa pod naciskiem władz sowieckich i UPA wyjechali do Polski. Łącznie miejscowość opuściło 600 Polaków.