Wkrótce opublikował zbiór prawnych decyzji Stolicy Apostolskiej z lat 1917–1927.

Od 1928 był w Gnieźnie kanclerzem kurii, a od 1933 oficjałem Trybunału Metropolitarnego, mianowany jednocześnie kanonikiem Kapituły Katedralnej Gnieźnieńskiej. We wrześniu 1939 otrzymał nominację na wikariusza generalnego archidiecezji gnieźnieńskiej.

Po opuszczeniu kraju przez kardynała Augusta Hlonda był zarządcą archidiecezji w czasie okupacji niemieckiej. Na tym stanowisku okazał wiele odwagi i wytrwałości. Wielokrotnie informował Watykan o tragicznym położeniu Kościoła na terenie tzw. Kraju Warty. Organizował pomoc charytatywną dla ukrywających się zagrożonych aresztowaniem. Zdołał uratować kilku księży polskich przed zesłaniem do obozu koncentracyjnego. Hitlerowcy odmawiali uznania jego jurysdykcji, a on nie zgadzał się na jej przekazanie księżom niemieckim. Rezydował początkowo w Gnieźnie, a po wysiedleniu jesienią 1941 przez gestapo – w Inowrocławiu. W 1945 wyczerpany okupacyjnymi przejściami i postępującą chorobą wycofał się z oficjalnej działalności i powrócił do Gniezna.