W 1919 był prezydentem miasta Wilna. Po zajęciu Litwy Środkowej przez wojska gen. Żeligowskiego (bunt Żeligowskiego), 9 października 1920 był jednym z sygnatariuszy odezwy „Do ludności Litwy Środkowej”, którzy jako członkowie Tymczasowej Komisji Rządzącej podpisali ją obok generała. Witold Abramowicz stanął na czele TKR. W strukturze Tymczasowej Komisji Rządzącej 12 października 1920 został mianowany przez Naczelnego dowódcę Wojsk Litwy Środkowej gen. Lucjana Żeligowskiego na stanowisko dyrektora Departamentu Spraw Wewnętrznych.
Sprawował mandat senatora II i III kadencji z listy BBWR na Wileńszczyźnie.
Związany z ugrupowaniem „krajowców”, zwolennik koncepcji federalizacyjnych Józefa Piłsudskiego. W styczniu 1922 został posłem do Sejmu Litwy Środkowej wybranym z listy demokratycznej. Był przewodniczącym liczącego 4 posłów (w tym brata marszałka Piłsudskiego – Jana) Klubu Demokratycznego.
Zwolennik tolerancji wobec aspiracji mniejszości narodowych na Kresach Północno-Wschodnich, zaangażował się w 1924 w tworzenie Towarzystwa Polsko-Białoruskiego z siedzibą w Wilnie. Członek w 1927 rokuMaciej Wojtacki, Krajowe Stronnictwo Ludowe Ziem Litewsko-Białoruskich „Zjednoczenie” i jego organ prasowy „Wioska” w kampanii wyborczej do Sejmu II kadencji (1928–1930), [w:] Historia i Polityka, Nr 13 (20)/2015, s.