liczba członków szybko rosła, przekraczając w 1848 200, a dziesięć lat później – już 100 tysięcy. U wydawcy Karola Haricha ks. Tolsdorf opublikował w 1844 Pieśń dla członków bractwa wstrzemięźliwości olsztyńskiego powiatu i Drugą pieśń dla członków bractwa wstrzemięźliwości olsztyńskiego powiatu. Pieśni były napisane po polsku, a pierwsza z nich liczyła 41 zwrotki.

W pracy trzeźwościowej ks. Tolsdorfa wspierał bibliotekarz Jakub Ambroży Dargel, pozostający pod wpływem śląskiego duchownego Józefa Szafranka. Tolsdorf początkowo osobiście przyjmował przysięgę od nowo wstępujących, regularnie też uczestniczył w zebraniach bractwa, omawiając z członkami wydawaną literaturę na temat walki z alkoholizmem. W 1849 działalność jego doczekała się oficjalnej pochwały biskupa warmińskiego Josepha Ambrosiusa Geritza, a trzy lata później, po zmianach statutowych, bractwo nabrało charakteru organizacji kościelnej i zostało dekretem Watykanu przemianowane na Towarzystwo Wstrzemięźliwości od Palonych Napojów w Diecezji Warmińskiej. Główne uroczystości organizacji, podczas których odnawiano ślubowanie abstynenckie, odbywały się corocznie 2 lutego w święto Matki Boskiej Gromnicznej.