Teodor Radziejowski herbu Junosza (ur. 9 listopada 1766, zm. 6 lutego 1829) – pułkownik wojsk polskich, uczestnik wojny polsko-rosyjskiej 1792 r., insurekcji kościuszkowskiej i wojen napoleońskich, kawaler Krzyża Złotego Virtuti Miliari.
Życiorys Syn Konstancji z Majeranowskich i Wojciecha Radziejowskiego. Żonaty z Franciszką Jaworską. Pradziadek Stanisława Radziejowskiego malarza; Ireny W. Kosmowskiej, literatki, publicystki i działaczki społeczno-oświatowej oraz Stefana Kozłowskiego działacza społecznego i narodowego.
Służbę w wojsku polskim rozpoczął w 1782 r. w stopniu towarzysza w Wielkopolskiej Brygadzie Kawalerii Narodowej gen. Stanisława Łuby. W 1789 r. mianowany namiestnikiem, w 1792 r. patentem króla Stanisława Augusta Poniatowskiego mianowany chorążym. 21 lipca 1794 r. mianowany przez Tadeusza Kościuszkę porucznikiem. W 1806 r. mianowany kapitanem, w 1809 r. szefem szwadronu, w 1810 r. podinspektorem popisów wojska klasy 3-ej, w 1811 r. podinspektorem popisów wojska klasy 2-ej, w 1812 r. podinspektorem popisów wojska klasy 1-ej. Na podstawie dekretu króla Fryderyka Augusta I z 12 czerwca 1810 r. otrzymał rangę pułkownika.