W 1976 wygrał z klubem rozgrywki grupowe Pucharu Intertoto UEFA, a 3 lipca tego roku w wygranym 9:1 meczu fazy grupowej tych rozgrywek z Kjøbenhavns Boldklub, zdobył jedną z bramek. W 1977 wystąpił z drużyną w finale Puchar Ligi. W sezonie 1977/1978 wystąpił z drużyną Widzewa w rozgrywkach Pucharu UEFA, docierając do 1/16 finału. Wystąpił w podstawowym składzie w dwumeczu z Manchesterem City (2:2 na wyjeździe, 0:0 u siebie), w którym Widzew Łódź wyeliminował angielski zespół. W klubie na poziomie I ligi polskiej rozegrał 105 meczów, strzelając w nich 12 goli. Zapamiętany został m.in. z dubletu w meczu z Legią Warszawa (2:1) w sezonie 1975/1976 oraz gola strzelonego bezpośrednio z rzutu rożnego w 6 minucie wyjazdowego spotkania ligowego z Wisłą Kraków w 1977. W 2010 został wybrany do srebrnej jedenastki wszech czasów klubu stworzonej z okazji jego stulecia. W 1979 przeniósł się do duńskiego, pierwszoligowego klubu Hvidovre IF, z którym w 1980 zdobył Puchar Danii, strzelając bramkę w finale rozgrywek. Był pierwszym polskim piłkarzem, który sięgnął po to trofeum, a także jednym z pierwszym Polaków występujących w lidze duńskiej, po Januszu Harenie i Antonim Kocie. W 1981 w czasie niepewnej sytuacji wewnętrznej w Polsce, zdecydował się przerwać kontrakt i wrócić do kraju, tym samym kończąc profesjonalną karierę piłkarską.