Suwała ułatwiał wyjazdy Polaków do Wielkiej Brytanii w celu zaciągnięcia się do polskich sił zbrojnych, załatwiając wizy i środki finansowe. Wspólnie z włoskim pallotynem Giancarlo Centioni oraz hrabiną Potocką otoczył też opieką tzw. inżynierów ze Splitu - grupę przedstawicieli inteligencji polskiej, którzy nie zdążyli się ewakuować ze Splitu na pokładzie brytyjskiego okrętu podwodnego. Po wyzwoleniu Rzymu przez aliantów (4 czerwca 1944) ks. Suwała, w odpowiedzi na apel biskupa polowego Józefa Gawliny, zgłosił się ochotniczo do armii generała Andersa i został kapelanem 2 Batalionu Strzelców Karpackich.
Zdemobilizowany w sierpniu 1946, został członkiem nowo utworzonej pallotyńskiej Regii Francuskiej Miłosierdzia Bożego. Pracował jako mistrz nowicjatu w Chevilly koło Orleanu. Od 1950 był osobistym sekretarzem ks. Turowskiego, który został pierwszym Polakiem na stanowisku generała Stowarzyszenia. Pełnił także funkcję rektora kolegium międzynarodowego w Castel Gandolfo. W 1965 objął polskie probostwo personalne w Oignies.
W latach 1966–1972 pełnił funkcję przełożonego (superiora) Regii Miłosierdzia Bożego. Po zakończeniu pracy na tym stanowisku pełnił w Regii inne funkcje.