Dulfusa, część 14 Pułku Kirasjerów płk. Kazimierza Dziekońskiego i 15 pułk ułanów płk. Augusta Trzcielskiego, z brygady gen. Umińskiego: 2 pułk ułanów pod dowództwem płk. Józefa Rzodkiewicza, bateria konna pod dowództwem Jana Szwerina (6 dział), kompania żandarmerii, kolumny zaopatrzenia wojskowego, a także zakłady pułkowe: zakład 5 pułku strzelców konnych, zakład 6 pułku ułanów, zakład 7 pułku ułanów, zakład 8 pułku ułanów, zakład 10 pułku huzarów.
Ogółem na dzień 14 lutego stanowiło to 275 oficerów oraz 7388 podoficerów i żołnierzyArmia księcia Józefa 1813, Mariusz Łukasiewicz, wyd. MON, Warszawa 1986, str.168; Korespondencja ks. Józefa, t.V, s. 106, 108. Wielu jednak żołnierzy stanowiło nowy pobór, a zatem ich wartość mogła rosnąć dopiero wraz z wyszkoleniem i walką. Wielu z nich nie było umundurowanych, tak więc wyruszając w kierunku Głogowa część z nich dezerterowało.
Skutki Rosjanie pieczętowali sukces, jakim było zajęcie niewielkimi siłami terytorium Księstwa Warszawskiego po granice ze Śląskiem i do Odry.