Dujkery zatokowe zjadały owoce opadłe lub strącone przez małpy.
Rozród Biologia rozrodu tego gatunku nie została jeszcze zbadana.
Podgatunki djuker białonogi (Cephalophorus ogilbyi ogilbyi) – Nigeria, Kamerun i wyspa Bioko djuker zatokowy (Cephalophorus ogilbyi crusalbum) – Gabon i Republika Konga Wyróżniany wcześniej C. o. brookei jest obecnie klasyfikowany jako odrębny gatunek djuker liberyjski (Cephalophorus brookei)
Zagrożenia i ochrona Liczebność populacji szacowana jest na ok. 30 tys. osobników. Ze względu na postępującą utratę siedlisk oraz polowania dujker zatokowy został objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik II). W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (niższego ryzyka), podgatunek C. o. ogilbyi w kategorii VU.
Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Wołowate Kategoria:Ssaki Afryki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1838 roku