Wersja ta została zatwierdzona przez komitet, w skład którego wchodzili: Dawid Remez, Pinchas Rosen, Chajjim Mosze Szapira, Mosze Szaret i Aharon Zisling. W skład drugiego komitetu weszli Dawid Ben Gurion, Jehuda Lejb Majmon, Mosze Szaret i Aharon Zisling. Wypracowali oni ostateczny tekst deklaracji.
12 maja 1948 do dyskusji nad ogłoszeniem Deklaracji Niepodległości zostało zwołane Zgromadzenie Narodowe (hebr. , Minhelet Haam). Na obrady do Tel Awiwu nie dotarli trzej członkowie – Jehuda Lejb Majmon i Izaak Grünbaum utknęli w oblężonej Jerozolimie, a Izaak Meir Lewin był w Stanach Zjednoczonych. Obrady rozpoczęły się o godz. 13:45 i zakończyły się po północy. Ostatecznie w głosowaniu sześciu z dziesięciu członków poparło propozycję ogłoszenia niepodległości państwa Izrael. Za wnioskiem głosowali: Dawid Ben Gurion, Mosze Szaret, Perec Bernstein, Chajjim Mosze Szapira, Mordechaj Bentow i Aharon Zisling. Przeciw głosowali: Eli’ezer Kaplan, Dawid Remez, Pinchas Rosen i Bechor-Szalom Szitrit. Były przewodniczący Światowej Organizacji Syjonistycznej, Chaim Weizman (przyszły pierwszy prezydent Izraela) poparł decyzję. Miał wówczas podobno zapytać: „Na co oni czekają, idioci?”.