Ks. Kloc pracował jako duszpasterz i prefekt w Warszawie, również w latach okupacji. W 1945 został skierowany na dalsze studia na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1949 uzyskał magisterium w zakresie psychologii filozoficznej (praca Z psychologii ofiary - Przeżycia ofiary na tle procesu woli). W 1951 na tej samej uczelni obronił rozprawę doktorską Ofiara i jej motywy na podstawie badań eksperymentalnych. Od 1950 przez czternaście lat wykładał psychologię w seminarium ołtarzewskim, zajęcia prowadził również w domu pallotyńskim w Ząbkowicach Śląskich. Pełnił też obowiązki prefekta alumnów.
W 1958 rozpoczął pracę w Domu gdańskim przy ul. Elżbietańskiej, gdzie był rektorem i kierownikiem nowo powstałej instytucji Stowarzyszenia - Roku Pastoralnego. Działał jako katecheta i duszpasterz, zajmował się też pracą organizatorską (dobór kadry pedagogicznej, organizacja biblioteki, kompletowanie pomocy naukowych). Od 1963 prowadził w Ołtarzewie wykłady z metafizyki. W latach 1965–1968 był rektorem Domu nowicjackiego w Ząbkowicach Śląskich, następnie ponownie podjął pracę w Gdańsku, tym razem w duszpasterstwie akademickim (dom w Gdańsku-Wrzeszczu).