Kolejną wersją był Mk 19 Mod 2. Była to wersja o zmniejszonej masie. Nie trafiła ona do uzbrojenia, ale stała się podstawą do opracowania najpopularniejszej wersji Mk 19 Mod 3. Opracowanie wersji Mod 3 miało na celu zredukowanie liczby części, z których składa się granatnik, zwiększenie niezawodności, zmniejszenie kosztów wytwarzania i uproszczenie obsługi. W 1981 roku Mk 19 Mod 3 został przyjęty do uzbrojenia US Marine Corps, a później pozostałych rodzajów Sił Zbrojnych USA. Głównym producentem broni została w 1983 roku Saco Defence Inc. Do 1998 roku dostarczyła ona 21 000 granatników Mk 19 Mod 3. Ponadto licencyjną produkcję tej broni uruchomiły Israel Military Industries i południowokoreański wytwórca Daewoo Precision Industries. Poza krajami, w których jest produkowany na licencji, Mk 19 Mod 3 jest używany przez siły zbrojne ponad dwudziestu państw, w tym przez Wojska Lądowe, posiadające ok. 200 egzemplarzy Mk 19 Mod 3 (amunicja do nich jest produkowana m.in. w polskich zakładach DezametMON kupuje 40-mm granaty w: "Raport - Wojsko Technika Obronność - MSPO" nr 1, 1 września 2015, s. 20).
Granatniki Mk 19 Mod 3 znajdują się w uzbrojeniu Wojska Polskiego od 2007 roku (pierwsze 20 sztuk podarował Polsce Izrael).