W latach międzywojennych działał w Związku Młodzieży Ewangelickiej i Związku Harcerstwa Polskiego w Czechosłowacji. Był także zamiłowanym turystą i narciarzem, w latach 1923–1931 członkiem Zarządu (w tym 4 lata w funkcji wiceprezesa) Sekcji Narciarskiej „Watra” cieszyńskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego „Beskid Śląski”, a od 1932 r. kierownikiem sekcji narciarskiej Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Sportowego „Beskid Śląski” z siedzibą w Orłowej na Zaolziu.
W czasie II wojny światowej więziony w Oświęcimiu i Dachau. W 1945 r. ponownie stanął na czele polskiego zboru luterańskiego w Czeskim Cieszynie, pełniąc równocześnie funkcję seniora Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego na Śląsku Cieszyńskim. W 1949 r. na podstawie pracy o Fryczu Modrzewskim („Księga o kościele Andrzeja Frycza Modrzewskiego”, wyd. 1930 r.) uzyskał tytuł doktora na Akademii Teologicznej w Chylicach pod Warszawą. W 1950 r. został wybrany superintendentem Śląskiego Kościoła Ewangelickiego Wyznania Augsburskiego. W 1952 r. został profesorem teologii systematycznej Akademii Teologicznej w Modrej koło Bratysławy i przeniósł się na stałe do Bratysławy. De facto został do tego zmuszony przez ówczesne władze ze względu na swoją działalność na rzecz polskości Zaolzia.