Objętość wyrzutową oblicza się najczęściej echokardiograficznie. Można ją też zmierzyć metodą inwazyjną używając specjalnego cewnika wprowadzonego do tętnicy płucnej ale jest ona znacznie bardziej niebezpieczna dla pacjenta. Najszerzej stosowaną metodą jest metoda termodylucji z wykorzystaniem cewnika Swana-Ganza wprowadzonego do tętnicy płucnej. Metoda ta jest często stosowana w monitorowaniu chorych na oddziałach intensywnej terapii. Dzięki postępowi technicznemu można obecnie monitorować rzut serca w sposób ciągły, wykorzystując algorytmy analizujące kontur fali ciśnienia tętniczego, po uzyskaniu wartości wyjściowej metodą termodylucji. Obecnie są dopracowywane nowe metody oznaczania rzutu serca np. pomiary wykorzystujące efekt Dopplera, czy kardiometria elektryczna (bioimpedancja elektryczna (TEB, thoracic electrical bio-impedance)).
Przypisy
Kategoria:Fizjologia układu krążenia człowieka