jako pierwszy przedstawiciel władz centralnych pojawił się na miejscu katastrofy lotu Pan Am 103.

Po objęciu sterów rządu przez Johna Majora w 1990 r., został ministrem transportu, a w 1992 r. stanął na czele resortu obrony. W 1995 r. został szefem brytyjskiej dyplomacji. Z tego okresu najbardziej pamiętane jest jego wystąpienie na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ z 26 września 1996 r. Postulował wówczas, aby osoby ścigane za terroryzm nie mogły korzystać z ochrony przewidzianej w prawie międzynarodowym uchodźcom. W 1997 r. otrzymał Order św. Michała i św. Jerzego klasy Rycerz Komandor, uprawniający go do dopisywania przed nazwiskiem tytułu Sir. W tym samym roku nie uzyskał jednak reelekcji i znalazł się poza Izbą Gmin.

W 2001 r. próbował odzyskać mandat w swoim dawnym okręgu, ale bez powodzenia. Powrócił do parlamentu dopiero w 2005 r., kiedy to otrzymał możliwość startu w okręgu wyborczym Kensington and Chelsea, będącym bastionem konserwatystów. Był to pewnego rodzaju gest władz partyjnych w jego stronę, oznaczał bowiem gwarancję wyboru. Zaraz potem został ministrem pracy i emerytur w gabinecie cieni. Jesienią tego samego roku wziął udział w wyścigu o przywództwo w partii. Jeszcze przed ostatecznym głosowaniem wycofał się jednak i poparł Kennetha Clarke’a.