Po zakończeniu swej misji dyplomatycznej w stanach w 1790 roku, został francuskim ambasadorem w Berlinie (był nim w latach 1790–1791). Odwołany z Berlina odmówił objęcia proponowanego mu stanowiska sekretarza Spraw Zagranicznych i został ambasadorem w Konstantynopolu. W tym czasie stał się otwartym wrogiem Rewolucji i poparł emigrantów rojalistycznych. Brał udział w wielu misjach reprezentując interesy ocalałych z rodziny królewskiej hrabiego Prowansji i hrabiego Artois. Podczas tzw. "stu dni Napoleona" towarzyszył Ludwikowi XVIII do Gandawy. W 1816 roku powrócił do swej posiadłości rodowej.
Bibliografia Zbigniew Anusik, Dyplomacja szwedzka wobec kryzysu monarchii we Francji w latach 1787–1792, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Łódź 2000, s. 411, 418, 422, 443, 470, 500. Zofia Libiszowska, Jefferson, Ossolineum 1984, s. 164.
Linki zewnętrzne http://chateau-de-vernajou.com/contenu/famille/Francois-Eleonor-Elie-Moustier.html etext.virginia.edu chateauform.com www.jstor.org
Kategoria:Francuscy dyplomaci Kategoria:Francuscy wojskowi Kategoria:Hrabiowie Królestwa Francji Kategoria:Urodzeni w 1751 Kategoria:Zmarli w 1816 Kategoria:Ambasadorowie Francji w Prusach Kategoria:Ambasadorowie Francji w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Ambasadorowie Francji w Wielkiej Brytanii