Burbon-Conti i marszałek de Bellefonds.
W czasie rewolucji francuskiej order początkowo (1791) zachowano pod nazwą „Odznaczenia Wojskowego” (Décoration militaire) i nadano 5 424 osobom, ale już w 1792 skasowano. Przywrócił go w 1814 król Ludwik XVIII. Do 1830 nadano order ok. 12 000 osobom, by wyprzeć zachowaną wprawdzie, ale nie lubianą przez Burbonów Legię Honorową, co się nie udało, Legia nadal pozostała najbardziej cenionym przez weteranów odznaczeniem. Ostatecznie Order św. Ludwika zniósł Ludwik Filip I w 1831.
Organizacja Trójklasowy order miał liczyć 40 kawalerów Wielkiego Krzyża, 80 komandorów i nieograniczoną liczbę kawalerów III klasy. Monarcha był Wielkim Mistrzem orderu, ale – jak nadmieniono wyżej – nie miał wyłącznego prawa mianowania kawalerów. Z poszczególnymi stopniami związane były renty: kawalerowie I klasy pobierali rocznie 6 000 liwrów, komandorzy 3 000 liwrów, zaś spośród kawalerów III klasy wybierano 128, którzy pobierali roczną rentę od 800 do 2 000 liwrów.