Latem 1935 r., podczas swej podróży po Prusach Wschodnich, gościł u Donimirskich we dworze w Ramzach Melchior Wańkowicz. Objazd w towarzystwie gospodarza po okolicach Sztumu, gdzie gospodarowali również inni przedstawiciele rodziny Donimirskich, Wańkowicz opisał w wydanej rok później książce-reportażu pt. Na tropach Smętka. Wspomniał w niej również o tym, że kilka lat wcześniej, jeszcze przed dojściem Hitlera do władzy, miejscowa bojówka faszystowska otrzymała rozkaz pobicia Donimirskiego (ostatecznie niewykonany na skutek dekonspiracji zamachowców i ostrzeżenia potencjalnej ofiary), uznawanego na Powiślu za czołowego wroga interesów niemieckich.
W maju 1939 został przez hitlerowców pozbawiony majątku i wysiedlony z Niemiec do Polski. Wojnę przeżył pracując dorywczo w rolnictwie pod nazwiskiem Brochwicz. Współpracował z polską partyzantką w Puszczy Kampinoskiej. W 1945 wrócił do Sztumu, gdzie pracował w starostwie oraz założył spółdzielnię spożywców i spółdzielnię mleczarską.
Odznaczony Orderem Odrodzenia Polski.
Jego żona, Maria Donimirska z Rzepnikowskich (ur. 13 sierpnia 1890 w Lubawie, zm. 26 września 1942 pod Warszawą) przewodniczyła Towarzystwu Kobiet św.