kontynuował na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uzyskując w 1955 r. tytuł mgr inżyniera geologii.
Od końca 1954 r. był młodszym asystentem w Zakładzie Kartowania Geologicznego u prof. Henryka Świdzińskiego; jego badania terenowe z tego okresu przyczyniły się do odkrycia poważniejszych zasobów ropy naftowej w okolicach Węglówki na Podkarpaciu. W 1955 r. uzyskał stanowisko asystenta w tym samym Zakładzie. W tym okresie jego zainteresowania dotyczyły Karpat polskich, ukraińskich, słowackich, rumuńskich, a także Alpidów bałkańskich i śródziemnomorskich. Zajmował się także metodyką kartografii geologicznej, którą z czasem przekształcił w cyfrową kartografię naftową.
W 1963 r. obronił dysertację doktorską pt. Łupki jasielskie i ich znaczenie dla stratygrafii i sedymentologii warstw krośnieńskich. W tym okresie wspólnie z Anną Jerzmańską zajmował się ichtiofauną łupków jasielskich, jak również makrofauną (wspólnie z Wilhelmem Krachem). Badania te umożliwiły rekonstrukcję warunków batymetrycznych i paleogeograficznych serii menilitowo-krośnieńskiej.