W tej sytuacji, mimo początkowego zgłoszenia, w 1905 zrezygnował z wyjazdu na turniej amatorów w niemieckim Barmen, gdzie jego rywalami mieli być szachiści o wysokiej renomie - Horatio Caro, Georg Marco, Ignacy Popiel, Akiba Rubinstein, Aron Nimzowitsch i inni.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Żukowski zamieszkał w Krakowie, gdzie nadal uczestniczył w życiu szachowym. Działał w Krakowskim Klubie Szachistów, od 1928 do wybuchu II wojny światowej pełniąc funkcję prezesa. W 1933 otrzymał godność członka honorowego klubu. W mistrzostwach Krakowskiego Klubu Szachistów wielokrotnie plasował się w czołówce, w 1925 i 1926 zajmował III miejsce, w 1927 dzielone II-III miejsce, w 1928 i 1930 II miejsce. U schyłku lat 30. ufundował puchar na potrzeby rywalizacji drużynowej szachistów krakowskich i śląskich.

Zajmował się również kompozycją szachową. Współpracował w tej dziedzinie m.in. z Dawidem Przepiórką, a swoje prace zamieszczał w czasopiśmie "Ilustracja Polska".

W okresie okupacji grywał w szachy w krakowskiej kawiarni "Plastyków", gdzie został aresztowany przez Niemców;