Była aktywistką UNDO. W latach 1928–1935, jako posłanka na polski Sejm, została członkiem komisji oświaty i spraw zagranicznych. Jako reprezentantka Ukraińskiej Reprezentacji Parlamentarnej składała w Lidze Narodów petycje, m.in. w sprawie pacyfikacji Małopolski Wschodniej w 1930 oraz zbrodni wielkiego głodu w USRR.

W latach 1936–1939 była członkiem prezydium ukraińskiego Komitetu Kontaktowego we Lwowie. W latach 1935–1939 redagowała dwutygodnik „Жінка”.

Po agresji ZSRR na Polskę i okupacji Lwowa przez Armię Czerwoną opuściła miasto wraz z synem, przechodząc na teren okupacji niemieckiej. Początkowo zatrzymali się w Krakowie, w lecie 1940 wyjechali do Berlina, następnie w 1943 do Pragi. Od 1945 przebywała na emigracji, początkowo w Feldkirch, a od 1946 w Genewie, gdzie wyjechała na zaproszenie Międzynarodowego Czerwonego Krzyża i w latach 1946–1950 była przewodniczącą Ukraińskiego Komitetu Pomocy. W latach 1950–1958 była współpracownikiem ukraińskiego dziennika „Swoboda” w Nowym Jorku, w latach 1956–1960 Radia Swoboda w Monachium. Mieszkała w Nowym Jorku, Rzymie i Monachium.