Zazwyczaj akumulacja soli, uwalnianych z osadów dennych podczas stagnacji letniej, nie jest na tyle duże, by zapobiec mieszaniu wód w całym słupie w następnym epizodzie homotermii. Jednak w pewnych warunkach, w przypadku głębokich jezior o względnie małej powierzchni, zwłaszcza takich położonych w strefie o gorącym klimacie, gdzie wody powierzchniowe nie mogą wyziębić się na tyle, by doprowadzić do homotermii w całym słupie, oraz jezior osłoniętych od wiatru, akumulacja soli może trwać na tyle długo, by w toni jeziora zaistniała meromiksja, początkowo okresowa, w miarę upływu czasu – trwała. Większość głębokich jezior strefy równikowej (m.in. Tanganika, Malawi) zaliczana jest do jezior meromiktycznych tego typu. Także w chłodnym klimacie mogą zaistnieć warunki, w rezultacie których dimiktyczne jezioro ulegnie przekształceniu w jezioro czasowo lub trwale meromiktyczne.