Wziął udział w igrzyskach olimpijskich w 1928 w Amsterdamie, gdzie odpadł w eliminacjach biegu na 1500 metrów.

Czterokrotnie startował w meczach międzypaństwowych reprezentacji Polski (2 zwycięstwa). Ośmiokrotnie poprawiał rekordy Polski na 1000 metrów, 1500 metrów, 2000 metrów i w sztafecie olimpijskiej. W 1929 zakończył karierę sportową.

Startował w klubach warszawskich Orzeł Biały (1923) i Warszawianka (1924–1929).

Działacz sportowy Był członkiem zarządu Polskiego Związku Lekkiej Atletyki w latach 1929–1939, wiceprezesem od 1945 do 1949 i prezesem od 13 października 1949 do 28 marca 1965. W czasie prezesury Czesława Forysia polska lekka atletyka odnosiła największe sukcesy. Nie tylko odbudowała się ze strat spowodowanych II wojną światową, ale stała się światową potęgą (czasy Wunderteamu). Był kierownikiem polskiej drużyny lekkoatletycznej od igrzysk w Londynie w 1948 do igrzysk w Tokio w 1964. Czesław Foryś został w 1965 mianowany „Honorowym Prezesem PZLA”.

Foryś był również wiceprezesem Warszawskiego Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki (w latach 1930–1931). Po wojnie przez ponad dwadzieścia lat zasiadał we władzach PKOl, będąc m.in. jego skarbnikiem i wiceprezesem. Działał także w strukturach IAAF, m.in. w Komisji Technicznej i Komisji Młodzieżowej.