W grudniu 1952, po promocji oficerskiej, skierowany został do jednostki Wojsk Ochrony Pogranicza w Gliwicach, gdzie był lekarzem ambulatoryjnym. Potem pracował w Przemyślu, wreszcie w Olsztynie, gdzie początkowo był asystentem laboratorium analitycznego Szpitala Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (późniejszej Polikliniki Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej); we wrześniu 1961, posiadając już specjalizację II stopnia w zakresie analityki lekarskiej (uzyskaną w lutym 1958), został kierownikiem tego laboratorium, dążąc do jego unowocześnienia i uruchamiając całodobowe dyżury. Kierował jednocześnie Laboratorium Analitycznym Wojewódzkiej Przychodni Skórno-Wenerologicznej w Olsztynie (1958–1991), wprowadzając tam pionierskie w skali kraju badania immunofluorescencyjne. Pracował także od 1974 w Wojewódzkim Zespole Pomocy Doraźnej. Od 1979 kierował kołem naukowym w olsztyńskiej poliklinice. Wraz z końcem sierpnia 1982 przeszedł na własną prośbę na wcześniejszą emeryturę, w stopniu podpułkownika.