Jako młody porucznik został w 1973 r. docentem z dziedziny polityki militarnej w Akademii Dowodzenia w Hamburgu, a w 1976 r. przejął dowództwo 51. batalionu piechoty zmechanizowanej w Rothenburgu nad Fuldą. Następnie pełnił funkcję referenta w Federalnym Ministerstwie Obrony, zanim, jako szef sztabu 3. dywizji pancernej, awansowany został w 1980 r. do stopnia pułkownika. Będąc ponownie w Akademii Dowodzenia kierował grupą fachowców ds. polityki bezpieczeństwa, po czym w 1984 r. przejął dowodzenie 7. brygadą piechoty zmechanizowanej w Hamburgu-Fischbek. Po awansie do stopnia generała brygady w 1988 r. został szefem sztabu III Korpusu w Koblencji, a w 1990 r. został dowódcą 12 Dywizji Pancernej w Würzburgu.
1 kwietnia 1991 r. awansowany został do stopnia generała majora (Generalmajor). Rok później został zastępcą inspektora wojsk lądowych oraz został awansowany do stopnia generała porucznika (Generalleutnant). 21 marca 1993 r. objął urząd Inspektora Wojsk Lądowych.
Awansowany 8 lutego 1996 r.