Konstytucja ta została ostatecznie zatwierdzona w drodze plebiscytu.
Listy zaufania Konstytucja konsularna formalnie wprowadzała powszechne prawo wyborcze dla wszystkich obywateli po ukończeniu 21. roku życia. Faktycznie przysługiwało ono wąskiej grupie osób, wchodzących w skład instytucji władzy. Obywatele tworzyli bowiem listy zaufania. Z 1/10 obywateli w okręgu tworzono listę okręgową, z 1/10 listy okręgowej – listę departamentalną, a z 1/10 listy departamentalnej listę narodową. Spośród owych list rekrutowali się członkowie Ciała Prawodawczego, Trybunatu, Konsulowie, Trybunał Kasacyjny (lista narodowa) oraz część urzędników (listy departamentalne i okręgowe), co skutecznie izolowało obywateli od jakiegokolwiek wpływu na instytucje władzy.
Władza ustawodawcza Władza ustawodawcza była podzielona pomiędzy cztery organy kolegialne: Radę Starszych, Trybunał, Ciało Prawodawcze i Senat
Tok legislacyjny Wyłączną inicjatywę ustawodawczą posiadał I konsul. Projekt ustawy kierował on do opracowania przez powoływaną przez siebie Radę Stanu. Z Rady Stanu projekt wędrował do Trybunatu, który przeprowadzał dyskusję nad projektem.