W oczach środowisk ukraińskich w RP uchodził z kolei za sowietofila, szczególnie po tym, jak potępił aresztowanego w 1929 Serhija Jefremowa, sądzonego w procesie pokazowym tzw. Związku Wyzwolenia Ukrainy (mistyfikacji OGPU) .
Po agresji ZSRR na Polskę i okupacji Lwowa przez Armię Czerwoną w październiku 1939 roku został deputowanym do Zgromadzenia Ludowego Zachodniej Ukrainy, otworzył jego obrady w listopadzie 1939 roku jako najstarszy wiekiem poseł. Od wiosny 1940 roku deputowany do Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR. Profesor Uniwersytetu im. Iwana Franki, dziekan Wydziału Filologicznego.
W latach 1939–1941 ponownie członek Akademii Nauk USRR. Po ataku Niemiec na ZSRR ewakuowany przymusowo przez NKWD ze Lwowa, zmarł lub zginął w nieustalonych okolicznościach.
Przypisy
Bibliografia Wojciech Roszkowski, Jan Kofman (red.), "Słownik biograficzny Europy Środkowo-Wschodniej XX wieku", Warszawa 2005, Студинський Кирило Йосипович. W: Енциклопедія історії України: Т. 9. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України, Київ: Wyd. Наукова думка 2013, s. 873-874. .