W 1928 wybudował dla nich dom macierzysty w Skolimowie pod Warszawą.
W okresie sporów o kształt nowej ustawy o stosunku Państwa Polskiego do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP pomiędzy pastorami i wiernymi narodowości niemieckiej a Konsystorzem, wraz z m.in. prezesem kolegium kościelnego zboru warszawskiego, senatorem Ludwikiem Evertem i seniorem wojskowym Feliksem Gloehem zajmował stanowisko opozycyjne wobec superintendenta generalnego Juliusza Burschego, uznając działania Burschego za godzące w integralność Kościoła. Tym samym zyskał sympatię niemieckiej części Kościoła.
Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany w 1939, więziony w Pawiaku, w Sachsenhausen i Oranienburgu. Wypuszczony po roku, w konspiracji założył Narodową Radę Ewangelicką.
Po wojnie został proboszczem kościoła Świętej Trójcy, który odbudował. W 1952 został mianowany, prawdopodobnie na wniosek Urzędu do Spraw Wyznań, na specjalnie dla niego utworzone stanowisko „biskupa-adiunkta”, które nie miało odzwierciedlenia w przepisach prawnych Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w PRL. Był założycielem i pierwszym prezesem (do 1960) Polskiej Rady Ekumenicznej.