Funkcja zostaje więc nakreślona z instrumentami, a i b na osi odciętych i rzędnych. Wykres pokazuje, że istnieje nieskończona liczba możliwości umieszczenia, a i b tak, że cel X zostanie osiągnięty. Linia X0X0 może na przykład określać warunek równowagi wewnętrznej jako funkcję stopy procentowej i wysokości podatków. Taki przykład nadmiaru rozwiązań jest dla polityka korzystny, gdyż ma on szeroką gamę sposobów osiągnięcia danego celu.
Z kolei kiedy mamy dwa instrumenty, a i b, ale teraz dwa cele X i Y, z których każdy jest funkcją zmiennych instrumentów, to otrzymujemy ustalone wartości X0 = X(a, b) i Y0 = Y(a, b) oraz określone rozwiązanie gospodarcze. W tym wypadku polityk nie może wykonać innego ruchu niż umieszczenie instrumentów na poziomach a1 i b1, jeśli chce osiągnąć cele. Przykład ten może ilustrować sytuację podobną do powyższej, przy czym linia X0X0 to równowaga wewnętrzna a linia Y0Y0 to równowaga zagraniczna.