dowódca grupy - płk dypl. Stefan Hanka-Kulesza batalion piechoty „Równe” (z OZ 13 DP) - ppłk Jan Wańtuch batalion piechoty „Kraków” (OZN 5 b sap. i OZ 15 DP) - kpt. Adam Szczybalski batalion piechoty „Wilno” (OZN 3 bsap.)- kpt. Teodor Antonowicz bateria 4/33 pułku artylerii lekkiej samodzielna kompania (półkompania) czołgów lekkich R-35/H-35 - por. Józef Jakubowicz. Bataliony były niejednolite, słabo uzbrojone głównie w broń strzelecką (kbk, rkm i ckm) starego typu francuską i niemiecką. Bardzo słabo wyposażone, mundury drelichowe i sukienne starego typu, posiadały znaczne braki oporządzenia. Na ogół bez hełmów. Dozbrajano się w trakcie dalszych marszy.
Po agresji sowieckiej 17 września dowództwo nad grupą podczas odprawy, gen. bryg. Stefan Strzemieński przekazał płk. Hance-Kuleszy. Doraźnie zmotoryzowana Legia Oficerska i zmotoryzowana grupą policji wyruszyła przez Brody i Przemyślany do granicy rumuńskiej lub węgierskiej. 17 września ok. godz. 14.00 grupa wyruszyła na południe, z zamiarem przebicia się do broniącego się Lwowa lub wojsk Frontu Południowego, po drodze zbierając wiele mniejszych oddziałów tyłowych i rozbitków z innych jednostek. Maszerowano do Demidówki, gdzie zatrzymano się na noc. Ostatecznie w jej składzie walczyło prawdopodobnie ponad 4000 żołnierzy. Gen. bryg.