W 1921 osiadł w Polsce, w powiecie Wołożyn, gdzie prowadził własne gospodarstwo. Przez kilka kadencji piastował urząd wójta gminy Traby, zapisał się jako fundator licznych szkół ludowych i stypendiów dla uzdolnionej młodzieży białoruskiej (na które przeznaczał własną dietę poselską). Był prezesem Kasy Stefczyka w powiecie wołożyńskim.
W 1929 roku został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi za dokonania "na polu pracy społecznej i samorządowej".
W latach 1930–1935 sprawował mandat z listy BBWR z okręgu Lida (nr 62), w Sejmie II kadencji (1928–1930) pełnił funkcję zastępcy posła z tego samego okręgu.
W 1939 mianowano go komisarzem terenowej obrony cywilnej, po wkroczeniu Armii Czerwonej na Nowogródczyznę został aresztowany przez NKWD i zesłany do Republiki Komi, gdzie zajmował się wydobywaniem ropy naftowej.
Zwolniony w wyniku układu Sikorski-Majski, pełnił funkcję męża zaufania Delegatury Ambasady Polskiej w Pawłodarze. W 1943 aresztowany i skazany na 10 lat więzienia, zwolniony do domu w czerwcu 1944 na parę miesięcy przed śmiercią.
Zobacz też Białorusini w parlamencie II RP
Przypisy