30–50 cm); summum dorsum (summa crusta) – górną warstwę jako jednolitą, gładką nawierzchnię o uwarstwieniu 20–30 cm, na którą składał się gruboziarnisty żwir (do 6 mm) albo nałożone płyty kamienne; były to drogi nazywane viae galenae stratae lub też silicea strata; pavimentum – sprofilowana i dokładnie wyrównana nawierzchnia złożona z kamiennych płyt (grubości ok. 5 cm) i o powierzchni 30–100 cm, zamulona mocno utwardzającą zaprawąA. Rosset: Starożytne drogi i mosty. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1970, s. 77-78..
Całkowita grubość rzymskiej drogi wahała się od 1 do 1,40–1,6 m. W niektórych regionach korzystano z nich długo po upadku Rzymu – np. w Albanii były one jedynymi funkcjonującymi jeszcze na początku XX stulecia. O ich niezwykłej trwałości decydowała poza miąższością warstw budowlanych również konstrukcja pozbywająca się w sposób naturalny nadmiaru wody (poprzez wyższe usytuowanie centralnej części drogi wraz z budową pobocznych rowów odwadniających).