O pasterzu co nad zającem dumał, 1872). Publikował ponadto w tygodniku "Mazur", wydawanym w Ostródzie i redagowanym przez syna Jana Karola Sembrzyckiego. Wspierał aktywnie syna w akcji propagowania polskiej literatury na Mazurach i w styczniu 1883 otworzył w swoim oleckim mieszkaniu biblioteczkę wielkopolskiego Towarzystwa Czytelni Ludowych. W 1865 Centralny Komitet do Spraw Misji Wewnętrznej (Innere Mission) w Berlinie kierował do niego zapytania odnośnie do sytuacji wyznaniowej i społecznej ludności mazurskiej.

W 1861 wydał w Olecku własnym sumptem opracowanie Powieści i pieśni dla Mazurów. Gromadził pieśni mazurskie, większość ze zbioru 200 spisanych pieśni przekazał w 1884 folkloryście działającemu w Petersburgu Józefowi Gąsiorowskiemu. Wykorzystywał je do swoich badań także znany etnograf z Królewca Hermann Frischbier, a część materiałów, za pośrednictwem Jana Karola Sembrzyckiego, trafiła do Oskara Kolberga.

Od 1854 żoną Sembrzyckiego była córka organisty i nauczyciela w Olecku, Aurelia Dziobek-Dziobkowska;