Stefana Batorego, uzyskując dyplom w 1929.
Jego uzdolnienia, pracowitość i naukowe zainteresowania docenił Stanisław Karol Władyczko, kierownik Kliniki Neurologicznej w Wilnie, powierzając mu funkcję asystenta, a w roku 1931 delegując go na Uniwersytet w Tartu, aby pogłębił tam swą wiedzę medyczną pod kierunkiem dyrektora kliniki prof. Ludviga Puuseppa.
Po powrocie z Tartu, w latach 1934–1939 Jerzy Borysowicz pracował w Klinice Chorób Nerwowych i Umysłowych Uniwersytetu im. Stefana Batorego jako asystent i adiunkt prof. dr. Maksymiliana Rosego. W 1935 roku wyróżniony został powołaniem do komisji, która podjęła naukowe badania nad mózgiem Józefa Piłsudskiego.
W 1935 Jerzy Borysowicz poślubił Augustynę Bielaczyc. Po wybuchu II wojny światowej w 1939 przybył wraz z żoną i dwoma małymi synkami do Radomia.
W Radomiu na placu Stare Miasto 13, w budynku dawnego kościoła św. Wacława, mieścił się od 1930 roku Przytułek dla Umysłowo Upośledzonych i Dom Opieki dla Starców. Podczas okupacji niemieckiej, na skutek likwidacji większości szpitali psychiatrycznych, zaszła potrzeba przekształcenia przytułku na szpital psychiatryczny. Ordynatorem placówki został dr Jerzy Borysowicz.