Jednakże pomimo narastającej presji włoskiej, władca Królestwa Albanii Zogu I przeciwstawiał się całkowitemu podporządkowaniu Włochom. W 1931 roku otwarcie wystąpił przeciw odnowieniu sojuszu z 1926, ale demonstracja włoskich okrętów w pobliżu wybrzeża albańskiego zmusiła króla Albanii do zacieśnienia współpracy z Włochami. Po Anschlussie Austrii i zajęciu części Czechosłowacji (w 1938 roku) przez III Rzeszę, Włosi poczuli się jak członek Osi drugiej kategorii. Całkowite opanowanie Czechosłowacji w marcu 1939 roku, bez uprzedniego powiadamiania o tym włoskich sojuszników, doprowadziło ostatecznie do decyzji Mussoliniego o podbiciu Albanii. Dodatkowym czynnikiem były też narodziny syna Zoga I (Leka I Zogu), tj. następcy tronu albańskiego, co przekreślało plany zainstalowania na nim króla Włoch Wiktora Emanuela III. W tej sytuacji 25 marca rząd włoski przekazał Albanii ultimatum, w którym żądał zgody m.in. na osadnictwo włoskie, zajęcie przez wojska włoskie strategicznych punktów na terytorium państwa i zawarcie unii celnej. Ultimatum było trzymane w tajemnicy przed opinią publiczną. 3 kwietnia 1939 szef sztabu armii włoskiej gen. Alberto Pariani wydał tajny rozkaz nr. 80 określający strategię agresji na Albanię.