Akord neapolitański rozwiązuje się na dominantę kwartsekstową (w C-dur: des-f-as na d-g-h z zachowaniem ruchu dźwięku as na g) bądź na dominantę z opóźnieniem kwarty i seksty (w C-dur: des-f-as na c-e-g pod warunkiem położenia des w wyższym głosie niż as – w przeciwnym razie wystąpią tzw. kwinty równoległe) lub rzadziej bezpośrednio na tonikę. W przypadku rozwiązania na dominantę ze względu na alterację II stopnia gamy ukośne brzmienie półtonu uznaje się za prawidłowe.
Akord ten używany jest również do modulacji do odległych tonacji. Dla przykładu w C-dur akord neapolitański to Des-dur, od którego z kolei dominanta to As-dur: w ten sposób można w stosunkowo płynny sposób na przestrzeni trzech akordów przejść z tonacji C-dur przez Des-dur (5 bemoli) do As-dur (4 bemole). Ten sposób zaliczany jest najczęściej do modulacji diatonicznej.
Akord neapolitański zawdzięcza swoją nazwę kompozytorom szkoły neapolitańskiej, którzy jako pierwsi stosowali go jako częsty środek wyrazowy. Wcześniej akord pojawiał się bardzo rzadko w twórczości takich kompozytorów jak Jacopo Peri czy Henry Purcell.