W latach 1957–1969 był członkiem zespołu redakcyjnego Kwartalnika Geologicznego, założonego podczas Jego kadencji periodyku PIG. W okresie marzec 1975 – luty 1988 był redaktorem naczelnym Przeglądu Geologicznego, a w okresie 1978–1985 – przewodniczącym Komitetu Redakcyjnego Wydawnictw Komitetu Badań Morza PAN. Sam też publikował wiele tekstów i map geologicznych. Jego dorobek geologiczno-kartograficzny obejmuje 20 map opracowanych indywidualnie, 86 we współautorstwie i 60 przygotowanych redaktorsko. Był ponadto autorem ponad 270 artykułów (w tym 23 we współautorstwie), dotyczących głównie geologii czwartorzędu.
Od 1954 był profesorem nadzwyczajnym, a od 1964 – zwyczajnym. Był promotorem sześciu doktorów: Józefa E. Mojskiego, Sylwestra Skompskiego, Andrzeja Bera, Feliksa Pieczki, Władysława Słowańskiego i Genowefy Kotlickiej – wszyscy byli pracownikami instytutu.
W okresie 1945–1966 E. Rühle zajmował odpowiedzialne stanowiska kierownicze w Państwowym Instytucie Geologicznym: pełnomocnik dyrektora, wicedyrektor ds. naukowych (od lutego 1953), dyrektor naczelny (od 1 lipca 1955 do 17 czerwca 1966). Z funkcji tej odszedł na własną prośbę, obejmując stanowisko samodzielnego pracownika naukowego. W końcu 1979 przeszedł na emeryturę.